Δημοκρατία και τεχνοπολιτική στον ευρωπαϊκό χώρ [GRE-ITA-ENG]

1455859_633219813397510_723467278_n

Δημοκρατία και τεχνοπολιτική στον ευρωπαϊκό χώρο

Η Agora99 έκλεισε τις εργασίες της, ανοίγοντας νέα μονοπάτια κοινού προβληματισμού και νέους τομείς πολιτικής δουλειάς, συνεργασίας και κοινών αγώνων. Ως δομή που την φιλοξένησε, πιστεύουμε ότι αυτή η ευρωπαϊκή συνάντηση έκανε ένα σημαντικό βήμα. Τόσο όσον αφορά την σύνθεση και την ποικιλία των συμμετεχόντων, από την Ιταλία και το εξωτερικό, όσο και για την ποιότητα του πολιτικού λόγου, τα αγωνιστικά σχέδια και τις προτάσεις που κατατέθηκαν. Μόνο την ημέρα των εργαστηρίων, πάνω από 500 άτομα πέρασαν από τους κατειλημμένους και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους μας, δίνοντας ζωή σε 18 θεματικές συζητήσεις, χωρίς να υπολογίσουμε όλους αυτούς που τις παρακολούθησαν μέσω live streaming.

Η επιβολή της λιτότητας, η επιβεβαίωση κυβερνήσεων τεχνοκρατών και ευρύτερης συναίνεσης, η κατάργηση των δημοκρατικών κατακτήσεων υπό την πίεση των αγορών, προσδιορίζουν ένα πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο, μέσα οποίο είναι δύσκολο να μιλάει κανείς για Ευρώπη. Η πιο απλή απάντηση στην Ευρώπη των τραπεζών και της οικονομίας είναι, πράγματι, εκείνη των λαϊκισμών (είτε της δεξιάς είτε της αριστεράς), του εθνικισμού και του ευρωσκεπτικισμού, που διαχέονται παντού, βασισμένοι στην ρητορική της επιστροφής στο εθνικό κράτος. Για όποιον, όπως εμείς, δεν ταυτίστηκε ποτέ με κανένα κράτος και δεν νοσταλγεί καθόλου τη χαμένη εθνική κυριαρχία, η πρόκληση είναι το να μπορέσουμε να φανταστούμε έναν ευρωπαϊκό στρατηγικό χώρο για τη σύγκρουση, ως τον ελάχιστο χώρο, δηλαδή, μέσα στον οποίο, και μέσω του οποίου, είναι δυνατόν να δημιουργηθούν νέες μορφές δημοκρατίας (προσδιοριζόμενες ως πραγματική, άμεση, ριζοσπαστική και επαναστατική). Ξεκινώντας λοιπόν κι από την Agora99 είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτή η ανάγκη διαπερνά τα ευρωπαϊκά κινήματα.

Η θεματική γύρω από την δημοκρατία, αποτέλεσε το κοινό πλαίσιο της συνάντησης. Δεν αναφερόμαστε προφανώς στη «δημοκρατία» της Βουλής, των κομμάτων και της αντιπροσώπευσης, αλλά σε εκείνη που παράγεται από τις απεργίες, τις συνελεύσεις και τις αναταραχές που σχηματίζουν μια νέα γεωγραφία του ευρωπαϊκού χώρου. Δεν ήταν δεδομένο ότι θα ήταν τόσο υψηλό το επίπεδο ταύτισης της ανάγκης να ξεκινήσει μια συντακτική διαδικασία ευρωπαϊκού χαρακτήρα. Αυτό που ενώνει δηλαδή, την ανάγκη της αποδόμησης του υπάρχοντος, με εκείνες της φαντασίας και του πειραματισμού πολιτικών και κοινωνικών εναλλακτικών. Μια διαδικασία που μπορεί να γεννηθεί μόνο από τα κάτω. Μόνο τα κινήματα μπορούν να αντιδράσουν, ξεπερνώντας τις αντιθέσεις ανάμεσα σε Βορρά και Νότο, Ανατολή και Δύση χωρίς να έχουν επιλυθεί όλες οι διαφορές οριστικά και αμετάκλητα. Είναι ακριβώς ο πλούτος και η πολυπλοκότητα των προοπτικών και των εμπειριών που αναδεικνύουν ότι πρόκειται για μια κοινή ανάγκη.

Ένα άλλο θέμα το οποίο διαπέρασε την Agora99 είναι αυτό της «τεχνοπολιτικής». Με αυτό τον όρο δεν αναφερόμαστε μόνο στην χρήση των νέων ψηφιακών πλατφόρμων από τα κινήματα. Αντίθετα, αναδεικνύουμε έναν νέο, εφικτό οργανωτικό χώρο-χρόνο συνθετικό και στρατηγικό, μέσα στον οποίο σώματα και μηχανές προσδιορίζουν μια συνεργατική δράση. Αυτό μπορεί να ενισχύσει την δράση από τα κάτω και την αποκέντρωση των προϋποθέσεων παραγωγής συζητήσεων και διάχυσης της πληροφορίας. Προφανώς, τεχνοπολιτική δεν σημαίνει μεσσιανική αναμονή μιας εικονικής δημοκρατίας. Αντίθετα, μπορούμε να δούμε μέσα στο δίκτυο μια αμφιθυμία όμοια με εκείνη του φορντιστικού μοντέλου παραγωγής: προνομιούχος χώρος ελέγχου και εκμετάλλευσης, αλλά ταυτόχρονα και πιθανής επαναστατικής οργάνωσης. Ένας χώρος, στον οποίο χρειάζεται κανείς να εμβαθύνει αλλά στον οποίο κυρίως εξασκείται σε διεθνικό επίπεδο. Διότι, επίσης, το δίκτυο επιτρέπει να διαρραγούν οι φυσικές αποστάσεις και τα οικονομικά, πολιτικά σύνορα που θα ήθελαν να μας χωρίσουν.

Θα πρέπει ιδιαίτερα να τονιστούν κάποια από τα ερωτήματα και τις λέξεις κλειδιά που χαρακτήρισαν τη συνάντηση, στις πολλές ώρες των συζητήσεων. Η καταστροφή του κοινωνικού κράτους πρόνοιας και των δημόσιων υπηρεσιών σε εθνικό επίπεδο (από την υγεία μέχρι την εκπαίδευση) και οι διαφορετικές μορφές αντίστασης και δημιουργίας εναλλακτικών. Το θέμα της επισφάλειας και της εκμετάλλευσης, αλλά και της αυτοδιαχείρισης της παραγωγής και της αυτοοργάνωσης της εργασίας. Το θέμα των συνόρων ανάμεσα στα εθνικά και ευρωπαϊκά κράτη και οι αγώνες των μεταναστών και των προσφύγων. Ο κεντρικός χαρακτήρας της αστικής διάστασης της σύγκρουσης ενάντια στο εισόδημα και τον χρηματιστηριακό καπιταλισμό. Συζητήσεις πλούσιες, κυρίως εξαιτίας ενός νέου παράγοντα, της συμμετοχής υποκειμένων που εμπλέκονται άμεσα σε αυτή: μετανάστες, εργάτες από τα κατειλημμένα εργοστάσια, επισφαλώς εργαζόμενοι, γιατροί, εξυπηρετούμενοι και χειριστές της υγείας, φοιτητές των ιδιωτικοποιημένων πανεπιστημίων, καταληψίες στέγης και συγκάτοικοι που αντιστέκονται.

Η Αgora99 και οι πιθανές διαδρομές

Θα προσπαθήσουμε να πούμε δυο λόγια για τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την Agora99. Μετά την πρώτη σημαντική συνάντηση της Μαδρίτης, πιστεύουμε ότι έγινε ακόμα ένα βήμα για την δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού χώρου, που μπορούν να τον διασχίσουν πολλοί/ες, αλλά που κανένας δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί. Ένα χώρο όπου οι εντάσεις ανάμεσα σε «ομάδες» μπορούν να αποφορτιστούν και μέσω των οποίων είναι δυνατό να δημιουργηθεί μια προοδευτική σχέση ανάμεσα σε οργανωμένα υποκείμενα, κινήματα και κοινωνικά δίκτυα. Θεωρούμε ότι η οργάνωση της συνάντησης υπήρξε ένα ενδιαφέρον πείραμα μιας «πολυεπίπεδης δράσης» σε μητροπολιτικό και διεθνικό επίπεδο, που επέτρεψε την αμοιβαία ενδυνάμωση των διαφορετικών διαστάσεων των χωρικών συγκρούσεων.

Δεν ερμηνεύσαμε ποτέ την Agora99 σαν ένα γεγονός, αλλά σα μια ανοιχτή διαδικασία που βρίσκεται απλά στην αρχή. Πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο να συνεχίσουμε με αυτόν τον διεθνικό διάλογο, γύρω από το θέμα της εναρκτήριας συζήτησης: «Ευρώπη: ποιός χώρος για κοινούς αγώνες;». Είμαστε πεπεισμένοι ότι η συζήτηση και οι τεχνοπολιτικές πρακτικές θα πρέπει να διερευνηθούν και να εφαρμοστούν από κοινού. Μας φαίνεται κυρίως κρίσιμο να ξεκινήσουμε να εργαζόμαστε άμεσα γύρω από τις τόσες υποθέσεις δικτύων, εξορμήσεων, θεματικών συναντήσεων, εργαλείων και κινητοποιήσεων όπως αυτά προέκυψαν στα διάφορα εργαστήρια. Ο πλούτος της Agora99 έγκειται στην ικανότητα της μη κεντρικής λήψης αποφάσεων: εναπόκειται σε όλους εμάς, λοιπόν, να ενισχύσουμε και να δώσουμε συνοχή σε όλα εκείνα που συζητήσαμε.

Ειδικότερα, όσον αφορά στις κινητοποιήσεις, μας φαίνεται σημαντική η προοπτική ενός Μαΐου κοινών αγώνων. Ξεκινώντας από την 1η Μαΐου, που θα επικεντρώνεται στον αγώνα ενάντια στην επισφάλεια, μέχρι την εβδομάδα των δράσεων και των αποκεντρωμένων πρωτοβουλιών γύρω στις 15 Μαΐου, ώστε να είμαστε σε θέση να επέμβουμε συγκρουσιακά στην συζήτηση γύρω από την προεκλογική καμπάνια για τις ευρωεκλογές, προσπαθώντας να σπάσουμε την τραγική διαλεκτική ανάμεσα στον «ευρωπαϊκό τεχνοκρατισμό» και τον «αντιευρωπαϊκό λαϊκισμό». Το συνέδριο «Blockupy European Action Conference», το οποίο θα λάβει χώρα στις 22-24 Νοεμβρίου στην Φρανκφούρτη, είναι μια πολύτιμη ευκαιρία για να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε προς αυτή την κατεύθυνση.

Τέλος, θα θέλαμε να μοιραστούμε μια σκέψη, γύρω από το μέλλον της Agora99. Όπως είπαμε, η Agora99 μπορεί να συνεχίσει να είναι ένας χώρος διεθνικής συνεργασίας όπου οι γνώσεις και οι δεξιότητες διάφορων υποκειμένων λειτουργούν ως κίνητρο κι όχι ως εμπόδιο για άλλους, όπου η κοινή προοπτική μπορεί να χρησιμεύσει για να δώσει δύναμη σε τοπικούς αγώνες, να τους μετατρέψει και να τους συνενώσει. Σε σχέση με αυτό, θεωρούμε ότι είναι απαραίτητο να προβληματιστούμε γύρω από την συνέχιση της ίδιας της συνάντησης. Μια συζήτηση, χωρίς προκαθορισμένες απαντήσεις, που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε από κοινού σε ευρωπαϊκό επίπεδο, σε συνάρτηση με τις ανάγκες τακτικής και στρατηγικής των αγώνων ενάντια στην λιτότητα, ενάντια στην Ευρώπη των τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών αγορών. Υπ’ αυτή την έννοια, είναι σημαντικό να καταλάβουμε, πως η επόμενη συνάντηση της Agora99 θα μπορούσε να εμπλέξει ακόμα περισσότερο την λεκάνη της Μεσογείου και με τρόπο ακόμα μεγαλύτερο τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Σε κάθε περίπτωση, γνωρίζουμε ότι η Agora99 αποτελεί ένα βήμα, ένα λιθαράκι για την δημιουργία ενός κοινού λεξιλογίου και ενός κοινού τρόπου δράσης, απαραίτητο αν κι όχι αρκετό για τον προσδιορισμό των κοινών αγώνων σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Χώρος φιλοξενίας του Agora99_Ρώμη

13.11.2013

*****

Democrazia e tecnopolitica nello spazio europeo

Agora99 si è chiuso aprendo nuovi percorsi di riflessione comune e nuovi campi di lavoro politico, di relazione e di mobilitazione nell’Europa in crisi. Come nodo ospitante crediamo che questo meeting abbia segnato un passaggio importante.

Sia rispetto alla consistenza e varietà della partecipazione italiana e transnazionale, che alla qualità del discorso politico, delle proposte progettuali e di lotta. Nella sola giornata dei workshop, oltre 500 persone hanno attraversato i nostri spazi occupati e autogestiti, dando vita a 18 discussioni tematiche, senza contare tutti coloro che le hanno seguite in streaming.

L’imposizione dell’austerità, l’affermazione dei governi dei tecnici e delle larghe intese, la distruzione delle prerogative democratiche sotto la pressione dei mercati definiscono un contesto politico e sociale in cui risulta difficile parlare di Europa. La risposta più semplice all’Europa delle banche e della finanza, infatti, è quella dei populismi (sia di destra che di sinistra), dei nazionalismi e dell’euroscetticismo, che si stanno diffondendo ovunque intorno alla retorica del ritorno allo Stato nazione. Per chi, come noi, non si è mai riconosciuto in nessuno Stato e non ha alcuna nostalgia per la sovranità nazionale perduta, la sfida è immaginare lo spazio europeo come strategico per il conflitto, come lo spazio minimo in cui, e attraverso cui, è possibile produrre nuove forme di democrazia (definibili come reale, diretta, radicale, rivoluzionaria). Anche a partire da Agora99, siamo convinti che questa esigenza attraversi trasversalmente i movimenti europei.

La tematica democratica ha costituito la cornice discorsiva comune del meeting. Chiaramente, non ci riferiamo alla “democrazia” dei parlamenti, dei partiti e della rappresentanza, ma a quella prodotta dagli scioperi, dai conflitti, dalle assemblee e dai tumulti che stanno disegnando una nuova geografia dello spazio europeo. Non era scontato che ci fosse un così alto livello di condivisione della necessità di aprire un processo costituente di carattere europeo. A legare, cioè, le spinte destituenti a quelle di immaginazione e sperimentazione di alternative politiche e sociali. Un processo che può nascere solo dal basso e che solo i movimenti possono agire, scardinando la contrapposzione tra Nord e Sud, Est e Ovest, senza che tutte le differenze siano risolte in una posizione chiusa e definita. È proprio la ricchezza e la complessità di prospettive ed esperienze a dimostrare che si tratta di esigenze comuni.

Altra questione che ha attraversato trasversalmente Agora99 è quella della “tecnopolitica”. Con questo termine non ci riferiamo soltanto all’utilizzo di nuove piattaforme digitali da parte dei movimenti. Indichiamo invece un nuovo possibile spazio-tempo organizzativo, ricompositivo e strategico, in cui corpi e macchine definiscono un agire sinergico. Questo può rafforzare l’azione dal basso e la decentralizzazione dei dispositivi di produzione di discorsi e informazione. Ovviamente, tecnopolitica non significa attesa messianica della democrazia virtuale. Al contrario, intravediamo nella rete un’ambivalenza simile a quella della fabbrica fordista: luogo privilegiato di controllo e sfruttamento ma allo stesso tempo di possibile organizzazione rivoluzionaria. Un terreno che va quindi approfondito, ma soprattutto praticato insieme a livello transnazionale. Anche perché la rete permette di infrangere le distanze fisiche che ci separano e le frontiere economiche e politiche che vorrebbero dividerci.

Particolarmente importanti da sottolineare sono alcune questioni e parole chiave che hanno caratterizzato il meeting, nei tanti momenti di discussione. La distruzione del welfare state e dei servizi pubblici a livello nazionale (dalla salute alla formazione) e le differenti forme di resistenza e costruzione di alternative. Il tema della precarietà e dello sfruttamento, ma anche dell’autogestione della produzione e dell’autorganizzazione del lavoro. La questione delle frontiere tra gli Stati nazionali e quelle europee, le lotte di migranti e rifugiati. La centralità della dimensione urbana nel conflitto contro la rendita e il capitalismo finanziario. Dibattiti ricchi, soprattutto della novità della partecipazione dei soggetti direttamente coinvolti: migranti, operai della fabbriche occupate, precari dei “precarity offices”, medici, utenti e operatori della sanità, studenti delle università privatizzate, occupanti di case e inquilini resistenti.

Agora99 e le rotte possibili

Proviamo a spendere alcune parole sugli elementi che caratterizzano Agora99. Dopo l’importante primo incontro di Madrid, ci sembra sia stato fatto un ulteriore passo avanti nella messa a punto di uno spazio europeo comune, attraversabile da molti ma non appropriabile da nessuno. Uno spazio in cui le tensioni tra i “gruppi” possono essere disinnescate e attraverso cui è possibile costruire una relazione virtuosa tra soggettività organizzate, movimenti e reti sociali. Pensiamo che la costruzione del meeting sia stata un interessante esperimento di “azione multilivello” sul piano metropolitano e transnazionale, che ha permesso di rafforzare reciprocamente le differenti dimensioni spaziali dei confltti.

Non abbiamo mai interpretato Agora99 come un evento, ma come un processo aperto che è solo all’inizio. Crediamo sia essenziale portare avanti un dibattito trasnazionale intorno al tema della tavola rotonda di apertura: “Europa: quale spazio per lotte comuni?”. Siamo convinti che il discorso e le pratiche tecnopolitiche vadano esplorate e praticate in comune. Soprattutto, ci sembra decisivo iniziare a lavorare da subito alle tante ipotesi di reti, campagne, incontri tematici, strumenti e mobilitazioni emerse nei diversi workshop. La ricchezza di Agora99 sta nella sua capacità di non centralizzare le decisioni: sta a tutti quanti noi, quindi, dare forza e consistenza a ciò di cui abbiamo discusso.

In particolare, a livello di mobilitazioni, ci sembra importante la prospettiva di un maggio di lotte comuni. A partire da un primo maggio che metta al centro la lotta contro la precarietà, fino alla settimana di azioni e iniziative dislocate intorno al 15 maggio, capaci di intervenire conflittualmente nel dibattito della campagna elettorale europea, tentando di rompere la tragica dialettica tra «europeismo tecnocratico» e «antieuropeismo populista». La Blockupy European Action Conference, che si terrà dal 22 al 24 novembre prossimi a Francoforte, sarà un’occasione preziosa per continuare a lavorare in questa direzione.

Per ultimo, una riflessione sul futuro di Agora99. Come abbiamo già detto, Agora99 può continuare ad essere uno spazio di lavoro transnazionale dove i saperi e le capacità delle diverse soggettività funzionino da stimolo e non da ostacolo per gli altri, dove la prospettiva comune possa servire a dare forza alle lotte locali, a trasformarle e connetterle. Rispetto a questo, crediamo importante aprire da subito un ragionamento sulla continuità dello spazio stesso del meeting. Una discussione senza risposte predefinite, da affrontare insieme sul piano europeo in funzione delle esigenze tattiche e strategiche della lotta contro l’austerità, contro l’Europa delle banche e dei mercati finanziari. In questo senso, sarà importante capire insieme come la prossima Agora99 possa coinvolgere ancora di più il bacino del Mediterraneo e in maniera sempre maggiore i paesi dell’est Europa.

In ogni caso, sappiamo che Agora99 è un passaggio, un tassello, per la costruzione di un linguaggio comune e di una modalità di azione comune, necessario ma non sufficiente per la definizione di lotte comuni a livello europeo.

Nodo ospitante Agora99_Roma

13.11.2013

*****

Democracy and technopolitics in the European space

The past Agora99 ended opening new paths for common thinking and new fields for political work, relations and mobilisations. As a hosting node, we feel this European meeting was a significant step, in terms of the number and variety of participants from Italy and abroad, and of the quality of political discourse and proposals. During the workshops day alone, more than 500 people inhabited our occupied and self-managed spaces, contributing to 18 different thematic meetings – with many more following them via streaming.

In the political and social context of austerity, of technocratic and wide coalition governments, while democracy is being destroyed under the pressure of financial markets, it is difficult to speak of Europe. In fact, the easiest answer to the Europe of bankers and finance is nationalism, (right and left wing) populism, Euroscepticism, surfacing everywhere around the rhetoric of the return to the nation State. For those, like us, who never identified themselves with any State and have no nostalgia for the lost national sovereignity, the challenge is to imagine the European space as one strategic for conflict, as the minimum space within and through which we can produce renewed forms of democracy (i.e. real, direct, radical, revolutionary). A need that seems to transversally cross European movements – with the past Agora99 reinforcing this impression.

The issue of democracy was the common discursive framework of the meeting – where by “democracy” we don’t mean that of parliaments, parties and political representation, but that produced by strikes, struggles, assemblies and uprisings drawing a new geography of the European space. It was not to be taken for granted that Agora99 would express such a highly shared need to open – on the basis of real dynamics – a constituent process of European nature, to connect the destituent dimension with the capacity to imagine and experiment political and social alternatives. A process that can only emerge from below and which only movements can activate; one that can disarticulate the contraposition between North and South, East and West, without resolving all differences into a closed solution. In fact, the rich and complex nature of positions bears proof to the fact that we are speaking of common needs.

Another word that transversally crossed the meeting is that of “technopolitcs”. By this term, we do not simply mean the use of new digital platforms by movements, but a possible new time-space for organising. One of a recompositive and strategic nature, wherein bodies and machines can act in synergy, strengthening action from below and decentralising the devices which produce information and discourses. Clearly, technopolitics isn’t about invoking a messianic virtual democracy. On the contrary, the ambivalence of the net seems to us comparable to that of the Fordist factory: a privileged space for control and exploitation, but also a possible space for revolutionary organising. We need to better understand this dimension, but especially we need to practice it in common at transnational level. Also considering how networks make it possible to break physical barriers keeping us apart and economic and political borders trying to divide us.

It is worth to recall some of the issues and keywords that emerged during the many different moments of discussions. The destruction of the welfare state and of public services at national level (from heath care to education) and the different forms of resistance and alternative. The issue of precarity and exploitation, but also the self-management of production and the self-organisation of work. National and European borders, and the struggles of migrants and refugees. The urban dimension as central in the conflict against the rent economy and financial capitalism. Rich debates, especially in terms of participation of those directly involved: migrants, blue-collar workers in occupied factories, precarious workers in “precarity offices”, students in privatised universities, people occupying homes and resisting evictions.

Possible routes

Some words on the elements characterising Agora99. After the important first meeting in Madrid, we feel a further step forward was made in creating a common European space, inhabitable by all but not appropriable by anyone. A space where tensions between “groups” can be defused to build a virtuous common relation between organised subjectivities, movements, social networks. In this sense, the past Agora99 was for us an interesting experiment of “multilayer action” at metropolitan and transnational level, mutually reinforcing the spatial dimensions of struggles.

We never thought of Agora99 as an event, but as an open process moving its first steps. We feel it is essential to continue the transnational debate around the question raised by the opening round table: “Europe: which space for common struggles?” We are convinced that the discourse and practice of technopolitics should be explored in common. And, especially, we hope we can all start putting straight into practice the many ideas for networks, campaigns, working meetings, tools and mobilisations that came out of the workshops. The value of Agora99 lies in its capacity not to centralise decisions: it is up to each and everyone of us to substantiate what together discussed.

In particular, at the level of mobilisations, working towards a May of common struggles seems an important perspective. From a May 1st centred on the struggle against precarity, to a week of decentralised actions and initiatives around May 15, to take conflictual action in the context of the European electoral debate and break the devastating dialectics between “pro-European technocrats” and “anti-European populists”. The Blockupy European Action Conference, on November 22-24 in Frankfurt, will be a precious occasion to continue working in this direction.

Finally, some thoughts on the future of Agora99. As mentioned, Agora99 can continue being a transnational working space where the knowledge and capacities of different subjectivities can stimulate and not hinder others, where the common perspective can strengthen local conflicts, transforming and connecting them. This is why we should start immediately thinking of how to give continuity to the actual space of the meeting. A discussion with no given answers that we should undertake together, at European level, bearing in mind the tactical and strategic needs of the struggle against austerity, against the Europe of bankers and finance. In this sense, it will also be important to understand how to continue involving Mediterranean and Eastern European countries even more.

In any case, we know Agora99 is just a step, a jigsaw piece towards the creation of a common language and action – one necessary but not sufficient to build common struggles in Europe.

by Agora99 Hosting Node_Roma

13.11.2013

Lascia una risposta

L'indirizzo email non verrà pubblicato. I campi obbligatori sono contrassegnati *


× 5 = venti