ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ / TOWARDS THE SOCIAL STRIKE [gre-eng]

slide-1

Ήρθε η ώρα για κοινωνική απεργία 
Ευρώπη 2014. Διανύοντας  τον έκτο χρόνο της οικονομικής και κοινωνικής  κρίσης, οι ζωές μας έχουν σημαδευτεί από μια μόνιμη αβεβαιότητα ,  τη μείωση των μισθών, τον κατακερματισμό της εργασίας, τη φτωχοποίηση και την αποδόμηση των κοινωνικών δομών πρόνοιας. Η προπαγάνδα των κυβερνήσεων και των ΜΜΕ για το ξεπέρασμα της εποχής της λιτότητας, δεν μας έχει δώσει τίποτα άλλο από μια επιτάχυνση μέτρων με καταστρεπτικές επιπτώσεις:  Απολύσεις, χαμηλόμισθη εργασία, εξαθλίωση, τη χρησιμοποίηση του χρέους ως εργαλείο ελέγχου, μείωση μισθών ιδιωτικοποίησεις κοινωνικών αγαθών και συστηματική επίθεση στο δικαίωμα της στέγασης. 
Οι συνθήκες της ζωής μας είναι καθρέφτης: η οικονομική εξαθλίωση, η απώλεια δικαιωμάτων και κεκτημένων στον εργασιακό κόσμο ισοδυναμεί με τη συσσώρευση του πλούτου στα χέρια όλο και λιγότερων. Παλιοί και νέοι καπιταλιστές μας έχουν εξαναγκάσει σε μία κατάσταση φτώχειας και εκμετάλλευσης, η οποία διέπει και κυριαρχεί ολόκληρη τη ζωή μας, κάνοντας απαγορευτική κάθε πιθανότητα μελλοντικού σχεδιασμού.
Είμαστε επισφαλείς εργαζόμενοι, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι, μισθωτοί σε ελαστική απασχόληση, γηγενείς και μετανάστες παγιδευμένοι σε μία κοινωνική ζούγκλα, που οδηγεί στην αποξένωση και αφαιρεί κάθε πιθανότητα αυτοοργάνωσης οδηγώντας τα σωματεία στην αχρήστευση και την απραξία.
Επιπροσθέτως, σε αυτές τις οικονομικές, κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες γινόμαστε μάρτυρες της συστηματικής αποδόμησης του περιβάλλοντος, τη μόλυνση και την ιδιωτικοποίησή του, μέσω μιας διαδικασίας που φαντάζει αναπόφευκτη, παρόλο που είναι παράλογη, αντιοικονομική και σαφώς επηρεασμένη από τη διαφθορά.
Κι όμως, τα χρόνια της κρίσης χαρακτηρίζονται επίσης από ποικιλία αγώνων, συγκρούσεων και προσπαθειών επανοικειοποίησης χώρου δικαιωμάτων και εισοδήματος. Αν και σημαντικοί οι αγώνες αυτοί, δεν είναι ωστόσο αρκετοί ούτε και νικηφόροι. Γεννιέται έτσι η ανάγκη για ένα διευρυμένο, κοινωνικό συνασπισμό.
Η ιδέα του απεργιακού καλέσματος δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια μιας σειράς συνελεύσεων που πραγματοποιήθηκαν τους τελευταίους μήνες στη Ρώμη. Πρόθεσή μας είναι να προωθήσουμε έναν ανοιχτό φορέα με σκοπό να οργανωθεί ένας συλλογικός αγώνας ενάντια στις σκληρές επιθέσεις που δέχονται τα εργασιακά δικαιώματα. Οι επιθέσεις αυτές λαμβάνουν χώρα στην ιταλία π.χ. μέσω της μεταρρύθμισης της αγοράς εργασίας από την κυβέρνηση Renzi, γνωστή κι ως “Jobs Act”…
Η γενικευμένη κατάσταση της επισφάλειας και της εκμετάλλευσης παίρνει συχνά τη μορφή φυλετικών και σεξιστικών διακρίσεων. Οι οικονομικοί μετανάστες πέφτουν θύματα εκβιασμού, προκειμένου να τους παραχωρηθεί άδεια παραμονής και εργασίας. Οι γυναίκες διατηρούν τεράστια μειονεκτήματα σε θέματα μισθών, κοινωνικής πρόνοιας και δικαιωμάτων.
Η αποδόμηση ενός ήδη απαρχαιωμένου και άνισου κοινωνικού συστήματος επηρεάζει ένα μεγάλο αριθμό υποκειμένων, ξεκινώντας την επίθεση στο δικαίωμα στέγασης και ζωής στην πόλη. Στην ιταλία ακολουθώντας ευρωπαΐκές επιταγές, εγκρίθηκε ένα νέο σχέδιο στέγασης από τον υπουργό Lapi, το οποίο ορίζει το τέλος της κρατικής παρέμβασης μπροστά στο πρόβλημα της στέγης και επηρεάζει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων σε ολοκληρη την Ιταλία. Ένα μέτρο που ταιρίαζει απόλυτα στην ανάγκη κερδοσκοπίας υπέρ των κατασκευαστικών εταιριών και την αύξηση των ενοικίων,που οδηγεί στην άμεση αύξηση των εξώσεων με πρόφαση είτε το τέλος του διαστήματος ενοικίασης, είτε την καθυστέρηση στις δόσεις των στεγαστικών δανείων. Ιδίως το άρθρο 5 του νομοσχεδίου αυτού απαγορεύει μάλιστα στους καταληψίες στέγης τη δυνατότητα να δηλωθούν υπό τη στέγη αυτή, εμποδίζοντας με τη μέθοδο αυτή την άσκηση βασικών πολιτικών δικαιωμάτων ενός δημότη/πολίτη.
Ώστε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη δραματικά άδικη διανομή του κοινωνικού πλούτου, πώς θα μπορούσαμε οργανώσουμε μια νέα μορφή απεργίας που θα είναι σε θέση να σταματήσει ρεαλιστικά την παραγωγή και διανομή των αγαθών; Τι θα συνέβαινε εάν την ίδια στιγμή επισφαλείς, μισθωτοί και αυτοαπασχολούμενοι εργάτες σταματούσαν να παράγουν; Τι θα γινόταν εάν σχολεία και πανεπιστήμια παρέμεναν κλειστά;
Γι’ αυτούς τους λόγους πιστεύουμε ότι είναι ώρα για την “κοινωνική απεργία”.
Μια απεργία που δεν πρέπει να την αντιληφθούμε ως ένα μεμονωμένο και συμβολικό γεγονός, αλλά ως το αποτέλεσμα μιας κοινωνικής διεργασίας για έναν πολύμορφο αγώνα.
Μια γενική απεργία των σωματείων βάσης , που περιλαμβάνει τους μισθωτούς που χάνουν συνεχώς τα κεκτημένα τους και ζούν σε διαρκή ανασφάλεια υπό τον φόβο των απολύσεων και μεταθέσεων. Για να απλοποιήσουμε τον σχεδιασμό και για την επιτυχία της “κοινωνικής απεργίας”, δουλεύουμε με όλα τα σωματεία βάσης μαζί, ώστε συλλογικά να καλέσουμε σε απεργία.
Μια απεργία των επισφαλώς εργαζόμενων,για όλους εκείνους που δεν μπορούν να απεργήσουν εκβιαζόμενοι από την ανανέωση της εργασιακής σύμβασής τους και τη μαύρη εργασία.
Μια απεργία των μητροπόλεων και της πολυπολιτισμικότητας, για όλους εκείνους, οι οποίοι αγωνίζονται για το “δικαίωμα στην πόλη”, για την κοινωνική πρόνοια καθώς και για την κοινωνική , πολιτισμική και στεγαστική επανοικειοποίηση.
Μια διαδικτυακή απεργία ενάντια στην επισφάλεια με όπλο την πληροφορική. Ένας απο τους τομεις στον οποίο έχει συμβεί η μαζική και άγρια ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, είναι αυτός της ψηφιακής εργασίας.Το facebook και το μοντέλο της google αποτελούν όργανο χειραγώγησης και εκμετάλλευσης των ζωών μας και των κοινωνικών διεργασιών. Είναι όμως και ένας κρίσιμος οικονομικός τομέας με υψηλά επίπεδα επισφάλειας, όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν συχνά χωρίς την ύπαρξη σωματείων και όπου επιβάλεται διαρκώς μια σκληρή εξατομίκευση των εργασιακών συνθηκών.Ας σκεφτούμε για παράδειγμα το μισό εκατομμύριο «ψηφιακών προλετάριων» πλήρους ή μερικής απασχόλησης ως web editors, web designers, audio- video editors, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις ψηφιακές εκδόσεις.
Θέλουμε να χτίσουμε μια πολιτική απεργία ενάντια στην πολιτική λιτότητας.
Θέλουμε να χτίσουμε μια κοινωνική απεργία με διεθνιστική σκοπιά,με σκοπό να ενεργοποιήσουμε ένα κύμα πανευρωπαικής κινητοποίησης κατά την διάρκεια του ιταλικού εξαμήνου προεδρίας της ευρωπαικής ένωσης. Για ένα εξάμηνο αγώνων χρειάζεται να πραγματευτούμε μια συλλογική πανευρωπαική αντζέντα σύγκρουσης, ξεκινώντας απο την εβδομάδα κινητοποιήσεων στα μέσα Οκτώβρη που καλείται απο το κίνημα των καταλήψεων και την κινητοποίηση της 14ης Νοέμβρη καλεσμένη από την Val di Susa τον Ιούλιο. Είμαστε εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη που νιώθουμε την ανάγκη για κοινό αγώνα ενάντια στη λιτότητα. Για καλύτερους μισθούς και κοινωνική πρόνοια, για τη δημιουργία καινούργιων ριζοσπαστικών μορφών συλλογικής οργάνωσης των εργατών.
Πιστεύουμε στη δημιουργία ενός νέου μεγάλου κοινωνικού συνασπισμού, που αντιτάσσεται στην τάση κατακερματισμού της εργασίας, στην ανεργία,στην χαμηλόμισθη εργασία επιβαλόμενη απο τις πολιτικές της ΕΚΤ και της τρόικας. Μια δυνατή και ανασυνταγμένη πλατφόρμα αγώνων. Για να σκεφτούμε και να διαμορφώσουμε μαζι το έδαφος ώστε να συμβεί αυτό, θα συναντηθούμε στη Ρώμη 12-13-14 Σεπτεμβρίου.

Μεθοδολογία

Το απεργιακό κάλεσμα είναι μια ευκαιρία συνάντησης και συνδιαλλαγής ομάδων,δικτύων και ατόμων που είναι ενεργά στο ευρωπαικό μέτωπο αγώνα ενάντια στη λιτότητα. Θα είναι ένα ανοιχτό και κοινωνικό γεγονός,στο οποίο θα είναι πιθανή η ανταλλαγή ιδεών και προτάσεων σε οτι αφορά τις πρακτικές και το περιεχόμενο της κοινωνικής απεργίας. Η πρόταση μας δεν αφορά μόνο τη συμμετοχή κατά τη διάρκεια της συνάντησης, αλλά και τη συνεισφορά στην κατασκευή και τη δικτύωση της, για να την κάνουμε όσο πιο ανοιχτή και οριζόντια μπορούμε. Για να συνεισφέρουμε θα ήταν καλό να ακολουθήσουμε μερικά απλά μέτρα.

Πώς

Αρχικά είναι δυνατή η συμμετοχή στον σχεδιασμό των εργαστηρίων μέσω της πρότασης νέων,βοηθώντας στην ανάπτυξη αυτών που ήδη έχουν προταθεί από τις συλλογικότητες της Ρώμης. Εμείς σκεφτήκαμε μια διάρθρωση βασισμένη σε 3 θεματικους άξονες: πεδία αγώνα, πρακτικές και μορφές κοινωνικής απεργίας, λέξεις κλειδιά για μια κοινή πλατφόρμα. Εμείς προτίναμε απλώς μερικά πιθανά εργαστήρια, πολλά σημαντικά πεδία απουσιάζουν ακόμα από το πρόγραμμα, ελπίζουμε ότι άλλες ομάδες και δίκτυα θα συμμετάσχουν στην προετοιμασία δημιουργώντας ένα συνοθήλευμα προοπτικών και αγώνων.
Η μόνη προΰπόθεση για πρόταση εργαστηρίων είναι η συσχέτιση με τα γενικά θέματα της συνάντησης. Για συνεισφορά με προτάσεις, ιδέες, σχόλια, στείλτε απλά e-mail στη διεύθυνση: strikemeeting@inventati.org
Τα τελικά εργαστήρια θα γνωστοποιηθούν και θα οργανωθούν κατά τη διάρκεια του τριημέρου από τουλάχιστον τρείς διαφορετικές ομάδες. Στόχοι,δομή και συντονιστές θα καθοριστούν επίσης το συντομότερο δυνατόν. 

TOWARDS THE SOCIAL STRIKE…

It’s time for social strike! 
Europe 2014:the sixth year of economic and social crisis, our lives are marked by permanent uncertainty, the squeezing of the salaries, the mass precarization and the spread recourse to debt, the regular dismantlement of the welfare system. The resounding statements of the government and main stream media about going beyond the austerity phase give us back nothing else than an acceleration of measures that carry devastating effects: layoffs, underpaid jobs, widespread precariousness, debt as an instrument of command on life, charge on salaries, privatization of commons and financialization of services, systematic attack to right of housing, transformation of the welfare in a tool of control through the so-called “active labour policies”. 
Our condition is a reflex in a mirror: to the economic and social impoverishment, corresponds an increasing of the wealth in the hands of few. Old and new rulers imposed on us a condition of exploitation and poverty that invades the whole life, denying the possibility to plan a future. 
We are precarious, unemployed, autonomous workers, worker on redundancy payment, waged workers subject to flexibility, natives and migrants, fragmented in a social and contractual jungle, in a crowded loneliness that frustrates any possibility to defend and organize our selves, whereas also the traditional union-based dynamics reveal their inappropriateness. 
In addition to that economic and social condition we witness the systematic devastation of the territory, its pollution and privatization, through a process that appears inescapable, despite being useless, antieconomic and regularly affected by corruption. 
But this time of crisis is also defined by a multitude of struggles, by the heterogeneity of social and union struggles, controversies, attempts of re-appropriation of income and rights. While being all relevant, no one of this experience can be seen as self-sufficient or complete: there is the necessity for large and inclusive social coalition to be built. 
The idea of the Strike Meeting has grown during several metropolitan assemblies hold in the last months in Rome. The intention is to promote an open and public space to fight against the most violent attack to the workers rights, accomplished through the recent reform of the labour market of the Renzi government, better known as “Jobs Act”. 
The provision, in accordance with the policies of other European countries, formalizes the condition of precariousness as a standard model of life and work, institutionalizing the new forms of servile, underpaid or unpaid work.
But that’s not all: the general condition of exploitation often shows a face of race and gender discrimination, that hardly affects both the migrant workforce, exposed to the blackmail of the denied citizenship, and women, subject of a further penalization in terms of wage, labour rights and welfare. 
The destruction of an already obsolescent and unequal welfare system is affecting a large number of different subjects, starting from the attack on the right of housing and of living the cities. In our country, following the European tendencies, a new Housing Plan has been approved by the minister Lupi: it defines the end of any public intervention to face the housing emergency that affects hundreds of thousands of people in Italy. A measure that perfectly matches the needs of the construction speculation and related economic rent and that immediately flowed in a large wave of evictions for expiration of leasing or delay in the mortgages. Additionally, article 5 of this new housing policy denies the legal residence to those who occupy houses, substantially excluding them form the basic citizenship rights. 
To face this dramatic misappropriation of social wealth, how can we carry out a new form of strike, which would be really able to block the productive fluxes and the commodities distribution? What would happen if at the same time precarious, waged and autonomous workers could stop from being productive? What would happen if also school and universities could stop producing knowledge and value? 
For all those reasons we believe that it’s time for “social strike”. 
A strike that has to be imagined not as an isolated and symbolical event, but as the result of social process which tries to include different sectors and individuals, that is able to connect the spread resistances and recompose the fragmented universe of social, economic precariousness.
A general strike which includes all the radical and conflicting unions, which can involve the waged workers that are progressively losing their guarantees and suffer a constant precarization due to industrial crisis, delocalization and layoffs. While keeping the specificity of sectorial struggle, our aim is to work with the unions that are available to fight, in order to reach a common call and a real diffusion of the strike. 
A precarious strike for all those subjects that cannot strike because permanently blackmailed by the contract renewal, by the black labour market, by the fiction of being labelled as autonomous worker in order to discharge from taxes the occasional employer. 
A metropolitan and crossbred strike that fights for the right to city and for a new welfare gained through mutualism and re-appropriation. 
A Net Strike that uses the arms of informatics against precariousness. One of the sectors in which large and wild process of flexibilization are being applied is the one of digital work, communication, information technologies. The so-called Google or Facebook model represents the new instrument of capture, valorisation, manipulation of life and of social cooperation. The technological sector it is also relevant for the high level of precarization of labour, where the workers are widely not unionized and the labour relations are often individualized. Let’s think for example at the half million of “digital proletarians” that are permanently or sporadically employed as web editor, web design, programmer, audio and video editing, in the social media and digital publishing. 
We want to build a political strike against austerity. 
We want to build a social strike with a transnational perspective, in order to activate a wave of European mobilization during the Italian semester of the UE. For a semester of struggles we need to collectively relaunch a European agenda of conflict, starting form the week of mobilization of half October called by the housing movement and by the mobilization of the 14th November announced in Val di Susa in July. We are millions of people all over Europe, feeling the urgency to open a common route of struggle against austerity, to claim a better salary and welfare, to build new radical forms of collective organization of the workers, to gain a new collective strength on capital with a transnational perspective, in order to activate a wave of European mobilization during the Italian semester of the UE. For a semester of struggles we need to collectively relaunch a European agenda of conflict, starting form the week of mobilization of half October called by the housing movement and by the mobilization of the 14th November announced in Val di Susa in July. We are millions of people all over Europe, feeling the urgency to open a common route of struggle against austerity, to claim a better salary and welfare, to build new radical forms of collective organization of the workers, to gain a new collective strength on capital. 
To think and build together the ground for that we will meet in Rome, the 12-13-14th of September, at the Strike Meeting. 

Methodology

The strike meeting is thought to be as an occasion of encounter and exchange for groups, networks and individuals that are active in the European framework in the struggle against austerity measures. It will be a public and open event in which would be possible to exchange ideas and proposal about the practices and contents of the social strike.
Our suggestion is not only to participate during the days of the meeting but also to contribute in its building and articulation, to make it as open and horizontal as possible. For contributing would be sufficient to follow few very simple steps. 

How

Firstly it is possible to participate to the articulation of workshops, proposing new workshop or helping to develop those that have been proposed by the hosting collectives in Rome. We thought an articulation based on three thematic axes: territories of struggle, practices and forms of the social strike, key words for a common platform. We only suggested some of the possible workshops, many crucial battlefield are still lacking from the program, hoping that other groups and network would join the preparation and create a productive patchwork of perspectives and struggles.
The only condition for proposing workshop is the affinity with the general topics of the meeting (labour, precariousness, rights, welfare, practice of strike etc.). To contribute with proposals, ideas, comments just send an email to strikemeeting@inventati.org
The final workshops should be shared and organized during the meeting by at least three different groups. Aims, structure and moderators should be also specified as soon as possible. 

Lascia una risposta

L'indirizzo email non verrà pubblicato. I campi obbligatori sono contrassegnati *


− due = 2