Kayiki Press Release: "Grief itself is not enough" / ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: "Η θλίψη δεν είναι αρκετή!" / Kayiki Basın Açıklaması: “Yas Tutmak Yeterli Değil!” [ENG-GRE-TUR]

Kayiki Press Release: “Grief itself is not enough”

“Grief itself is not enough”
On Sunday January 13, 2013 three corpses have been found on the seashore of south Chios Island. They belonged to refugees trying to cross the European borders. On December 15 a refugee boat heading from Turkey to Greece capsized near Lesvos Island, twenty eight people – including women and children- tragically drowned. Earlier, on September 6, sixty three people lost their lives in a tragic shipwreck near the coast of Izmir, more than half of whom were children.
These refugees were seeking protection in Europe with the hope to find a life in dignity and safety. Ironically, just a few weeks earlier Europe had been rewarded the Nobel Prize for Peace. However, the European Union keeps its eyes shut when it comes to the daily shipwrecks at Europe’s marine borders. Moreover, the EU actively focuses on the enforcement of policies that increase the risk of migrants’ death at sea by sealing the borders and harshening deterrence measures, thus playing a key role in this “game” of life and death.
While Greece is currently struck by a deep financial crisis paralleled by a shockingly broad dispersion of the neo-fascist thought and discourse in mainstream society and an increase in brutal racist attacks, the government implements one of the toughest migration policies of the last years. The dominant doctrine is deterrence: mass arrests and detention of migrants in huge detention camps under inhuman conditions with up to 18 months of detention for asylum seekers and undocumented migrants, an increase in deportations, readmissions and “voluntary returns”, lack of access to asylum procedures or other services of protection and social welfare for vulnerable groups such as unaccompanied minors, are among the most alarming policy implications. In the meantime, the authorities are involved in “informal” returns at the sea border, whereby overcrowded inflatable boats with migrants are being pushed back into the Turkish sea. The authorities simply refer in public to this as an act of “deterrence”. These operations are conducted in collaboration with the army, the coast guard and Frontex. They knowingly increase the risk of naval accidents for the small migrants’ boats that move in the dark of the night filled with children, pregnant woman and people often desperate enough to flee war on this risky road.
On the other side of the Aegean, in Turkey, with the increased number of refugees arriving there both from Syria and other countries, the deficiencies of the Turkish asylum system become even more evident. These include: the policy of maintaining a “geographical limitation” to the 1951 Geneva Refugee Convention, which excludes non-European refugees finding a durable solution in Turkey; the difficulties in getting access from detention; the preferred official practice that lets to-be-refugees leave rather than give them access to asylum procedure; “voluntary returns” and deportations; the longer and longer waiting periods without any meaningful support to those in asylum procedure; up to 3 years waiting period to register at the UNHCR; the lack of standard practices all contribute to the vulnerability of refugees and force them to continue their journey into Greece and further risking their lives in the high waves of the Aegean Sea or in the strong currents of the Evros.
These tragedies are first of all the immediate result of the militarization of the borders and the idea to “protect fortress Europe from an invasion of migrants”.
We as Greek and Turkish activists, members of “KAYIKI” – a collective of information exchange on migration issues and refugees and migrants support – are devastated by the death of so many people in the Aegean Sea during the tragic shipwrecks.
We call upon the EU, the European and Turkish governments, the public and civil society to end the fight against migration and build a rights-based and safe environment for people seeking refuge. Grief itself is not enough, we need to continue to act and fight. The rights of the weakest exist not only in legal texts and theory but also in their daily struggle for a better world and we will continue to fight for these rights and we ask everyone to participate.

Info about KAYIKI
In August 2008, academics, human rights activists and artists from Turkey, Greece, Austria and Germany held a series of meetings in the Greek island of Chios and Dikili. The group later named itself “Kayiki”.
The main theme of these meetings were to seek for ways to enhance the living conditions of the refugees who are trying to reach Greece via the Aegean Sea almost every day and to raise the voice against the deaths occurring during their “journey for hope”.
As a result of these meetings, The Kayiki Group took some concrete decisions such as to increase the interaction of both countries’ NGOs, to better keep track of the refugees and violations against these in order to take necessary precautions and to raise a campaign to increase awareness. The movies, postcards and the radio spots are available in Turkey and Greece primarily, as well as the whole Mediterranean countries and other countries.
Pırıl Erçoban 0090 549 483 54 22 (Turkey)
Efi Latsoudi 0030 6976234668 (Greece)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: “Η θλίψη δεν είναι αρκετή!”

“Η θλίψη δεν είναι αρκετή!”
Την Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2013 περισυνελέγησαν από παραλίες της νότιας Χίου, οι σοροί τριών ανθρώπων που προσπάθησαν να διασχίσουν τα ευρωπαϊκά θαλάσσια σύνορα. Ένα μήνα μόλις νωρίτερα, το πρωί της 15ης Δεκεμβρίου 2012, μια άλλη βάρκα γεμάτη πρόσφυγες προερχόμενη από την Τουρκία, ανατράπηκε κοντά στην Λέσβο. Είκοσι οκτώ άνθρωποι – ανάμεσα τους γυναίκες και παιδιά – πνίγηκαν στο τραγικό αυτό ναυάγιο. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2012, σε ένα ακόμη ναυάγιο, εξήντα τρεις πρόσφυγες – οι μισοί εκ των οποίων ήταν παιδιά – έχασαν τη ζωή τους ανοιχτά της Σμύρνης.
Οι πρόσφυγες που αναζητούν στην Ευρώπη προστασία, έρχονται εδώ ελπίζοντας να βρουν μια ζωή με αξιοπρέπεια και ασφάλεια. Το γεγονός της βράβευσης της Ευρώπης το 2012 με το βραβείο Νόμπελ για την Ειρήνη μοιάζει περισσότερο με φάρσα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθετεί και εφαρμόζει πρακτικές αποτροπής ενώ κρατά τα μάτια κλειστά όταν πρόκειται για τα καθημερινά ναυάγια στα θαλάσσια σύνορα της. Επιπλέον, εστιάζει ενεργά στην επιβολή πολιτικών που αυξάνουν τον κίνδυνο θανάτου των μεταναστών στη θάλασσα με το σφράγισμα των συνόρων και τα ολοένα και σκληρότερα μέτρα αποτροπής που λαμβάνει, διαδραματίζοντας έτσι καθοριστικό ρόλο σε αυτό το «παιχνίδι» της ζωής και του θανάτου.

Η Ελλάδα πλήττεται σήμερα από μια βαθιά οικονομική κρίση ενώ παράλληλα με την ευρεία διασπορά σοκαριστικών νεο-φασιστικών ιδεών και λόγου στον κορμό της κοινωνίας και την αύξηση των βάναυσων ρατσιστικών επιθέσεων, η Κυβέρνηση υλοποιεί μία από τις πιο σκληρές μεταναστευτικές πολιτικές των τελευταίων ετών. Το κυρίαρχο δόγμα είναι η αποτροπή: μαζικές συλλήψεις και κράτηση των μεταναστών σε τεράστια κέντρα κράτησης κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, μακρόχρονη κράτηση που φθάνει στους 18 μήνες για τους αιτούντες άσυλο και τους μετανάστες χωρίς χαρτιά, συνεχή αύξηση των απελάσεων, επαναπροωθήσεις στα σύνορα της και «εκούσιες επιστροφές», μη πρόσβαση στις διαδικασίες ασύλου και εν γένει σε διαδικασίες νομιμοποίησης, ελλειπής προστασία και κοινωνική πρόνοια για ευπαθείς ομάδες όπως για τα ασυνόδευτα παιδιά είναι μερικές μόνο από τις πιο ανησυχητικές επιπτώσεις της πολιτικής αυτής. Παράλληλα, καθημερινά οι αρχές εφαρμόζουν πρακτικές «άτυπης» αποτροπής στα θαλάσσια σύνορα, ωθώντας πίσω στις τουρκικές ακτές, φουσκωτά γεμάτα μετανάστες και πρόσφυγες. Οι αρχές απλώς αναφέρονται δημοσίως στο γεγονός αυτό ως μια πράξη «αποτροπής». Οι ενέργειες αυτές πραγματοποιούνται σε συνεργασία με το στρατό, την ακτοφυλακή και την Frontex. Αυξάνουν εν γνώσει τους τον κίνδυνο των ναυτικών ναυαγίων για τα μικρά σκάφη που ταξιδεύουν στο σκοτάδι μεταφέροντας απελπισμένους και ταλαιπωρημένους ανθρώπους, ανάμεσα τους παιδιά, εγκυμονούσες γυναίκες που συχνά έχουν αφήσει πίσω τους τον πόλεμο για να πάρουν αυτό τον επικίνδυνο δρόμο.
Από την άλλη πλευρά του Αιγαίου, στην Τουρκία, με την αύξηση του αριθμού των προσφύγων που φθάνουν εκεί από τη Συρία και άλλες χώρες, οι ελλείψεις του τουρκικού συστήματος ασύλου γίνονται ακόμη πιο εμφανείς. Στις ελλείψεις αυτές περιλαμβάνονται : η πολιτική της διατήρησης της ρήτρας του «γεωγραφικού περιορισμού» στην Σύμβαση της Γενεύης του 1951 που εξαιρεί τους μη ευρωπαϊους πρόσφυγες από την εξεύρεση μίας βιώσιμης λύσης στην Τουρκία., η δυσκολία πρόσβασης στο άσυλο κατά την κράτηση, η προτιμώμενη από τη δυνατότητα πρόσβασης σε διαδικασίες ασύλου, επίσημη πρακτική που ωθεί τους εν δυνάμει πρόσφυγες εκτός της χώρας, οι “εθελοντικές επιστροφές” και απελάσεις. Ταυτόχρονα, η περίοδος αναμονής για τους αιτούντες άσυλο γίνεται ολοένα και πιο μακρόχρονη χωρίς να έχουν εν τω μεταξύ καμία ουσιαστική υποστήριξη ενώ για την καταγραφή στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες χρειάζονται ακόμη και τρία χρόνια. Η έλλειψη κοινά αποδεκτών πρακτικών και όλα τα παραπάνω συμβάλλουν στο να γίνονται οι πρόσφυγες και μετανάστες χωρίς χαρτιά ακόμη πιο ευάλωτοι και να εξαναγκάζονται να συνεχίζουν το ταξίδι τους προς την Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη παλεύοντας με τα ισχυρά ρεύματα του ποταμού Έβρου ή τα ψηλά κύματα του Αιγαίου.
Η τραγωδία των εκατοντάδων ανθρώπων που έχουν χάσει τη ζωή τους στα ελληνοτουρκικά σύνορα, είναι το πρώτο από τα άμεσα αποτελέσματα της στρατικοποίησης των συνόρων και της ιδέας για μια «Ευρώπη Φρούριο», που θα προστατεύει εμάς τους υπόλοιπους από τους «εισβολείς» μετανάστες και πρόσφυγες.
Εμείς, ως ακτιβιστές από την Ελλάδα και την Τουρκία και μέλη της συλλογικότητας “KAYIKΙ” – μιας συλλογικότητας που εστιάζει στην ανταλλαγή ενημέρωσης σχετικά με θέματα της μετανάστευσης καθώς και στην υποστήριξη προσφύγων και μεταναστών- είμαστε συντετριμμένοι από τον θάνατο τόσων ανθρώπων τους τελευταίους μήνες στα τραγικά ναυάγια του Αιγαίου.
Καλούμε την ΕΕ, τις Κυβερνήσεις των Ευρωπαϊκών Χωρών και της Τουρκίας αλλά και την ευρύτερη κοινωνία των πολιτών να βάλουμε ένα τέλος στον αγώνα κατά της μετανάστευσης και να οικοδομήσουμε έναν τόπο δικαιωμάτων που θα είναι ασφαλής για τους ανθρώπους που αναζητούν καταφύγιο. Η θλίψη από μόνη της δεν είναι αρκετή, πρέπει να συνεχίσουμε να ενεργούμε και να μαχόμαστε. Τα δικαιώματα του ασθενέστερου υπάρχουν όχι μόνο στα νομικά κείμενα και την θεωρία αλλά θα πρέπει να γίνουν πράξη σε ένα καθημερινό αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για αυτά τα δικαιώματα και ζητάμε από όλους να συμμετάσχουν.
Πληροφορίες για την συλλογικότητα KAYIKI
Τον Αύγουστο του 2008, ακαδημαϊκοί, ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και καλλιτέχνες από την Τουρκία, την Ελλάδα, την Αυστρία και τη Γερμανία, πραγματοποίησαν μία σειρά συναντήσεων στη Χίο και το Δικελλί. Η συλλογικότητα που δημιουργήθηκε ονομάστηκε “Kayiki”.
Το κύριο θέμα των συναντήσεων αυτών ήταν να αναζητήσει τρόπους για να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων που προσπαθούν να φτάσουν στην Ελλάδα μέσω του Αιγαίου Πελάγους σχεδόν κάθε μέρα και να υψώσουν τη φωνή τους για τους θανάτους των προσφύγων κατά τη διάρκεια του «ταξιδιού της ελπίδας».
Ως αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας, η συλλογικότητα kayiki ανέπτυξε πρωτοβουλίες για την καλύτερη συνεργασία των ΜΚΟ και των δύο χωρών, ώστε να είναι δυνατή η παρακολούθηση και καταγραφή των παραβιάσεων των δικαιωμάτων των προσφύγων και να προχωρήσει σε δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης. Ταινίες μικρού μήκους. Κάρτες και ραδιοφωνικά σποτ είναι διαθέσιμα στην Ελλάδα και την Τουρκία αρχικά αλλά και σε όλη την Μεσόγειο και άλλες χώρες.
PırılErçoban 0090 549 483 54 22 (Τουρκία)
Έφη Λατσούδη 0030 6976234668 (Ελλάδα)

Kayiki Basın Açıklaması: “Yas Tutmak Yeterli Değil!”


“Yas Tutmak Yeterli Değil!”

“Yas Tutmak Yeterli Değil!”

13 Ocak 2013 Pazar günü Sakız Adası’nın güney sahillerinde 3 ceset bulundu. Bu cesetler Avrupa sınırlarını aşmaya çalışan mültecilere/göçmenlere aitti. Sadece bir ay önce, 15 Aralık 2012’de Türkiye’den Yunanistan’a doğru yol alan başka bir mülteci/göçmen botu Midilli Adası yakınlarında alabora oldu. Kadınların ve çocukların da dahil olduğu yirmisekiz kişi bu kaza sonucunda trajik bir şekilde boğularak can verdi. 6 Eylül 2012’de de altmışüç mülteci İzmir yakınlarında gemilerinin batması sonucu hayatlarını kaybetti. Hayatını kaybedenlerin yarısından fazlası çocuktu.

Bu mülteciler ve göçmenler, Avrupa’da bulacaklarını umdukları güvenlik ve insan onuruna yakışır bir yaşam için yola çıkmışlardı. İronik bir biçimde, Avrupa Birliği 2012’de Nobel Barış Ödülüne layık görüldü. Oysa, aynı Avrupa Birliği, uyguladığı politikalar vasıtasıyla her gün Avrupa’nın deniz sınırlarında meydana gelen kazalar karşısında sessiz kalıyor, gözlerini yumuyor. Dahası, bu ölüm kalım ‘oyununda’, sınırlarını adeta sürgüleyerek, giderek sertleşen caydırıcı önlemler alarak üstlendiği kilit rol ile Avrupa Birliği aktif bir şekilde göçmenlerin ölüm riskini arttıran politikalara ağırlık veriyor.

Yunanistan’ın içinde bulunduğu ekonomik kriz ile beraber neo-faşist düşünceler ve söylemler halk genelinde şaşırtıcı derecede yaygınlaşırken ve acımasız ırkçı saldırılar artış gösterirken,  hükûmet son yıllarda benzeri görülmemiş sertlikte bir göç politikası uyguluyor. Baskın doktrin, caydırıcılık: toplu tutuklamalar; göçmenlerin ve mültecilerin devasa kamplarında insanlık dışı koşullarda 18 aya kadar varan süreler ile tutulmaları; artan sınır dışı ve gerikabul uygulamaları; artan ‘gönüllü geri dönüşler”; iltica sistemine veya diğer koruma mekanizmalara erişimin olmaması; refakatsiz çocuklar gibi hassas gruplara koruma ve sosyal yardım sağlanmaması en endişe veren uygulamalar arasında yer alıyor. Öte yandan da, çok sayıda insanla doldurulmuş botları her akşam Türkiye sahillerine geri püskürten resmi makamlar gayri resmi iadeler ile meşguller. Yetkililer kamuoyu önünde bunu ‘caydırıcı faaliyetler’ olarak nitelendiriyorlar. Bu operasyonlar askeri birlikler, sahil güvenlik ve Frontex işbirliği ile gerçekleştiriliyor. Bu şekilde, hamile kadınlar, çocuklar ve savaşlardan kaçıp canları pahasına bu riskli yolculuklara çıkan insanların bulunduğu ve gecenin karanlığında hareket etmeye çalışan  küçük göçmen/mülteci botlarının kaza yapma riskini bile bile arttırıyorlar.

Ege’nin diğer yakasında Türkiye’de ise, Suriye ve diğer ülkelerden gelen mültecilerin sayısının artması ile Türk iltica sistemindeki eksiklikler daha da belirgin hale geldi. Türkiye’nin 1951 Cenevre Mültecilerin Hukuki Statüsüne İlişkin BM Sözleşmesi’ne koyduğu ‘coğrafi sınırlama”yı uygulamaya devam etmesinden dolayı, Avrupa dışından gelen mültecilerin Türkiye’de kalıcı bir çözüm bulmasının mümkün olmaması; idari gözetim merkezlerinden iltica sistemine erişimde yaşanan zorluklar;  mültecilik nedenleri olanların iltica sistemine erişimini sağlamak yerine Türkiye’den çıkışlarını çanak tutan resmi uygulamalar, ‘gönüllü geri dönüşler’ ve sınır dışı uygulamaları; iltica prosedürü içindekilerin anlamlı bir destek olmaksızın haklarında verilecek kararları ve başka bir ülkeye yerleştirilmelerini yıllarca beklemelerine yol açan gittikçe uzayan iltica prosedürü; BMMYK’ya kayıt olmak için neredeyse 3 yıl sonraya verilen randevular, standart uygulamaların olmaması gibi sorunlar mültecilerin ve belgesiz göçmenlerin kırılganlıklarına, korunmasız kalmalarına katkıda bulunuyor ve onları Ege Denizi’nin dalgalarına veya Meriç Nehri’nin güçlü akıntılarına rağmen Yunanistan ve daha ileriye gitmek için şanslarını denemeye zorluyor.

Bu trajediler, sınırların askerileşmesi ve ‘Avrupa kalesini göçmen istilasından koruma’ düşüncesinin ilk belirgin sonuçlarıdır.

Biz, Yunanistan’dan ve Türkiye’den aktivistler olarak ve iltica/göç alanında  bilgi alışverişi yapan ve mülteci/göçmenlere destek olan “KAYIKİ” topluluğunun üyeleri olarak, bu kadar çok kişinin Ege Denizi’nde yaşanan bu trajik kazalarda hayatlarını kaybetmelerinden çok büyük üzüntü duyuyoruz.

Avrupa Birliği’ne, Türkiye ve Avrupa hükûmetlerine, kamuoyuna ve sivil topluma göçmenlere karşı açılan bu savaşa son verilmesi ve sığınma arayan insanlar için hak temelli, güvenli bir ortam inşa edilmesi için çağrıda bulunuyoruz. Sadece yas tutmak yeterli değil, mücadeleye ve harekete  devam etmeliyiz. En zayıfların hakları sadece hukuki metinlerde ve teoride kalmamalı, daha iyi bir dünya için verdiğimiz günlük mücadelenin bir parçası haline gelmeli. Bu haklar için mücadeleye  devam edeceğiz ve herkesi bu mücadeleye katılmaya davet ediyoruz.


2008 yılının Ağustos ayında Türkiye, Yunanistan Avusturya ve Almanya’dan bu konuda çalışan akademisyen, aktivist ve sanatçılar Sakız (Chios) ve Dikili’de bir dizi toplantı yaptılar. Grup daha sonra kendini ‘Kayiki’ olarak adlandırdı.

Bu toplantıların ana konusu, çok tehlikeli bir yolculuk sonucu hemen her gün Türkiye’den Yunanistan’a genellikle Ege Denizi üzerinden geçmeye çalışan mültecilerin yaşam koşullarını bir parça olsun düzeltmenin yollarını aramak ve bu “umut yolculukları” sırasında meydana gelen ölümlere karşı bir ses yükseltmekti.

Kayiki grubu, bu toplantılar sonucunda, her iki ülkenin sivil toplumları arasındaki iletişimi arttırmak, mültecileri ve başlarına gelen hak ihlallerini daha sağlıklı takip ederek önlemler almak ve bir bilinçlendirme kampanyası gerçekleştirmek gibi somut kararlar aldı.

Pırıl Erçoban 0090 549 483 54 22 (Türkiye)
Efi Latsoudi 0030 6976234668 (Yunanistan)

Lascia una risposta

L'indirizzo email non verrà pubblicato. I campi obbligatori sono contrassegnati *

8 × = settanta due